Në kohën kur emri i saj nisi të renditej ndër kastet e shquara të Hollivudit, ajo ishte tepër e vogël, ishte thjesht vajza e Arnold Shvarcenegerit në filmin “True lies”, një komedi aksion nga ato që të mbajnë deri në fund ngulur përpara ekranit, deri në shfaqjen e titrave. Ku fill pas emrave të njohur të kastit të filmit, shfaqej edhe emri i saj. Në shqip, Eliza Dushku. Megjithëse ky mund të quhej i pari “rol” i rëndësishëm për të, filmi “True Lies” nuk kishte qenë i pari film që e kishte vendosur përpara kamerave. Sepse Eliza Dushku kishte qenë një nga ata fëmijët me fat të Hollivudit, që duket se kanë lindur me një qëllim të mirëpërcaktuar në jetë: të bëhen yje. Ajo vetë kishte qenë tepër e vogël për të menduar se çfarë do të bëhej kur të rritej. Kishte qenë e vogël për të menduar të provonte fatin në qytetin e madh të filmave. Gjithë përvoja e saj aktoreske mund të përmblidhej në grupet e teatrit të shkollës fillore. Një pasion si gjithë të tjerat, si kërcimi apo mësimi i baterisë, apo muzika xhaz. Pak nga të gjitha, me asnjë gjë të veçantë që ta përcaktonte si një yll të së nesërmes. E ndërsa ajo nuk kishte menduar asgjë, thjesht fati kishte vendosur për të.

Një shoqërim i thjeshtë që po i bënte të vëllait që donte të bënte provat e një reklame, e ktheu gjithë vëmendjen tek vajza dhjetëvjeçare. Ndoshta nuk kishte qenë dita me fat e të vëllait, që kërkonte të futej në botën e modës, por kishte qenë sigurisht dita e saj fatlume. Nuk ra në sy duke recituar, siç kishte bërë në teatrot e të vegjëlve, por e tërhoqi vëmendjen me të tjera gjëra: me ecjen e lehtë nëpër shkallë, si të ishte ndonjë mbretëreshë. Atë ditë ajo kishte rënë në sy të agjentëve kinematorgafikë, të cilët gati dy vjet më vonë do të kujtoheshin për t’i besuar një rol në filmin “Ajo natë”. Eliza Dushkut iu besua ai rol në fund të pesë muajve kërkimesh për vajzën e përsosur për rolin e Lizës nëpër gjithë territorin e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Dhe që prej atij filmi të xhiruar në vitin 1992, asaj nuk do t’i mundonin rolet në filmat me mitet e kinemasë amerikane: Robert De Niro, Elen Barkin, Leonardo Di Kaprio, Arnold Shvarceneger apo edhe Xhejms Belushi. Një tjetër emër që kishte origjinën e familjes së të atit shqiptar. Në fakt, megjithë atë mbiemër që e rrëfente aq mirë prejardhjen, Eliza Dushku pak do të kishte mundësi të merrte nga rrënjët e saj shqiptare.

Në çdo biografi të sajën ajo nuk ka hezituar të shkruajë fort qartë origjinën e saj: baba shqiptar dhe nënë daneze. Megjithatë në edukimin e saj kultura daneze do të luante një rol shumë më të fortë sesa ajo shqiptare. Thjesht për faktin se asaj i qëlloi fati i trishtë i rritjes në një familje prindërish të divorcuar. Familja e saj me dy prindërit Xhudi, pedagoge në universitetin e Suflokut dhe Filipi, mësues në shkollat publike Bostonit, e vetmja familje me atë mbiemër, jetonte në Massaçustes. Derisa, kur pas lindjes së tre djemve, ndërsa ishin në pritje të Elizës, vendosën të divorcoheshin. Gjithsesi, kjo nuk do të thotë që Eliza nuk pati ndonjë fëmijëri të lumtur. Sigurisht që ajo mënyrë të rrituri në një familje me një prind do ta bënte të ishte më e lidhur me nënën, një raport ky që do ta vlerësonte publikisht kohë më vonë, kur me statusin e një ylli të Hollivudit, teksa jepte intervista dhe fliste për filmat e saj, nuk harronte të vlerësonte rolin e të ëmës në jetën e saj: "Ajo më rriti mua dhe tre vëllezërit e mi si një mama “single”, ndërsa vazhdoi të punonte çdo ditë si pedagoge me kohë të plotë. Gjithçka në jetën time ia kushtoj pikërisht asaj”.

Në fëmijëri, miku i saj më i mirë ishte vëllai më i madh. Ishte pikërisht familja streha e saj më e ngrohtë ku ajo kaloi vite të qeta, kur u kushtohej të gjitha trilleve të moshës: teatrit të shkollës, mësimit të muzikës- ku përveç pianos kishte zgjedhur të mësonte edhe një vegël të pazakontë për vajzat siç ishte bateria- këngës dhe kërcimit. Jo thjesht për hobi: në të gjitha recensat e shkruara për të nuk harrohet të përmendet që është një balerinë mjaft e zonja në shumë zhanre: xhaz, tip- tap dhe klasike. Një fëmijëri tipike për një amerikane që rritej në një qytet të sofistikuar si Bostoni. Nëse në familjen e saj nuk pati asnjëherë probleme, nëse për të depërtuar në Hollivud qe e ndjekur nga fati i mbarë, kjo nuk do të thotë që gjithçka në sheshet e xhirimit për të ka shkuar lumturisht mirë. Si një nga përvojat më të vështira ajo ka veçuar xhirimin e filmit “Jeta e një djali”, ku ajo është vajza e Robert De Niros. Në film ata jetojnë në qytezë të vogël dhe i ati martohet me një grua që ka një djalë: Leonardo Di Kaprion.

Në ekran gjithçka shkon mirë, Eliza dhe Leo ndërtojnë një raport vëlla e motër gati idilik, Eliza ndërton edhe njëherë lidhjen që kishte pasur me vëllain e madh. Kurse në të vërtetë, në sheshin e xhirimeve ngjarjet rridhnin ndryshe. “Leo ishte pesë a gjashtë vjet më i madh se unë dhe brenda pak kohësh, arritëm të gjendeshim brenda një marrëdhënieje motër – vëlla krejtësisht të urryeshme”. Ishte Leonardo Di Kaprio ai që ia bënte xhirimin e filmit një ferr të vërtetë Elizës së vogël: e fyente gjithë kohës, me sharje e fjalë që ajo nuk i kishte dëgjuar kurrë më parë. Reagimi i saj kishte qenë si i çdo fëmije tjetër: “Qaja dhe e pyesja se përse ishte aq i keq. Por kur e pashë se ai vazhdonte, u detyrova t’i ankohesha regjisorit”. Një reagim tipik fëmije, me një rezultat prej të rrituri: asnjë grimë nga urrejtja e tyre nuk u shfaq në film. Eliza Dushku, ashtu si dhe Leonardo di Kaprio, asnjëri prej të dyve i njohur në atë kohë, ishin profesionistë të vërtetë. Yjet e së nesërmes. Ato role fëmijësh – profesionistë do të spikasnin shumë kohë më vonë, kur si Leo ashtu edhe Eliza të bëheshin aktorë të mëdhenj. Atëherë të gjithë do ta kuptonin se nëse ngjitesh në majë, kjo nuk bëhet brenda ditës, por pak e nga pak, me një karrierë që nis nga rolet e vogla dhe përfundon në tapetet e kuqe.

Një sërë rolesh prej fëmije dhe adoleshenteje në filmat me kast të njohur aktorësh e regjisorësh, e bënë Eliza Dushkun të ndihej e sigurt se, edhe nëse nuk do të ishte gjithë kohën e pranishme nëpër xhirime, do të mbetej gjithsesi e preferuar. Prandaj mund t’ia lejonte vetes edhe luksin të shkëputej nga xhirimet për të vazhduar universitetin. Veç të tjerave, donte të studionte edhe diçka tjetër veç aktrimit. Sepse përpos suksesit, famës dhe parave të fituara që në moshë të vogël, Eliza është një vajzë me këmbë në tokë: do të ketë edhe një tjetër profesion të sigurt. Pa llogaritur këtu muzikën apo kërcimin. Filmat e fundit kanë qenë të gjithë të suksesshëm, recensat me nota pozitive nuk kanë lënë pa përmendur se suksesi i dedikohet ndër të tjera edhe protagonistes: e zonja në aktrim, tepër e bukur dhe me një pamje jashtëzakonisht intriguese. Aq intriguese, saqë megjithë filmat e shumtë dhe vlerësimet e kritikës, ajo vazhdon të jetë e spikatur për rolin e saj në serialin “Buffy, vrasësja e vampirëve”. Eshtë ky telefilmi që i ka dhënë famën e përbotshme dhe numrin më të madh të fansave. Një famë që Eliza nuk e shfrytëzon për t’u bërë pjesë e kronikave rozë, por për diçka të jashtëzakonshme për 26 vitet e saj: misione humanitare. E megjithëse ajo nuk bën asnjë përpjekje, sondazhet e kanë renditur ndër më të preferuarat. Megjithëse adoleshente, në vitin 2002 u fut në listën e 100 femrave më seksi në botë. Drejt e në vendin e 13-të. Për të parën herë në atë listë të shumëlakmuar një mbiemër tërësisht shqip, si e vetmja fjalë që ajo e shqipton pa asnjë aksent anglishteje: Dushku.